23 August 2008

Nose(y) impressions


Ik heb mijn koffers gepakt bij de 'Baggage claim' en terwijl ik de laatste paspport-controle heb doorstaan kom ik aan in een zee vol mensen. Ik kijk naar links en naar rechts, maar weinig bekende gezichten. Vele Indonesische gezichten natuurlijk, maar ja, in mijn westerse ogen lijken ze allemaal op elkaar. Dan zie ik links een hand heen en weer zwaaien, het is mijn medestudent Dennis. In de maanden mei en juni heb ik met hem een project gerealiseerd aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Terwijl ik hem de hand schudt, zie ik ook mijn stage-baas Remko staan.

Tijd om het vliegveld te verlaten. Ik stap uit de? buitendeuren en het lijkt alsof ik in een magnetron ben? gelopen! Een? enorme walm van? Indonesië? komt me tegemoet: naast een temperatuur van ongeveer? 32 graden celsius ruik ik het land ook een beetje. Ieder land heeft zo zijn eigen geur, de geur van de straat. Als je altijd in West-Europa bent geweest, dan ruik je de westerse geuren? niet. Hier kom ik later nog op terug.



We wachten nu voor het vliegveld in Jakarta. Ik vraag waar de auto staat geparkeerd, of dat Remko en Dennis met de taxi zijn gekomen. Het antwoord daarop volgde snel, Remko zegt: daar heb je mijn auto al. Een auto stopt voor ons en we stappen alledrie in, maar we rijden met z'n vieren weg. Meneer de stage-baas heeft dus een privé-chauffeur voor zijn auto! Wat een luxe zeg denk ik, terwijl ik mijn ogen uitkijk op de wolkenkrabbers van deze Metropool van 12 miljoen inwoners. Later wordt mij uitgelegd dat het normaal is voor een "rijke" westerling? om mensen in dienst te hebben, zoals bijvoorbeeld een schoonmaakster of kindermeisje. Omdat deze wereld raar is verdeeld, is het totaal geen schande om dit te doen. Sterker nog, het wordt eerder gewaardeerd.

Terwijl ik mijn koffers open ruik ik precies Nederland, de geur van Amsterdam en Arnhem, van? Den Haag? en Groningen, een herkenbare geur, maar 1 die niet hier in Zuid-Oost Azië thuishoort.

In Indonesië leven heel veel mensen in armoede (zoals wij die op TV zien, de sloppenwijken e.d.) en als deze mensen voor je werken, hebben ze genoeg om te kunnen eten en? hun huur te betalen. Je bent dus geen slavendrijver, maar eerder een soort privé werkgever. Terwijl ik dit verhaal aan het typen ben, vraagt de huishoudster of ik nog een cola zou willen. Althans, het is? in het Indonesisch gevraagd, maar ik versta "Mas Robin" en "Coca Cola". Gelukkig kan ik gewoon oerhollands "Ja" zeggen, want dat klinkt hetzelfde hier. Ook "bedankt" kent deze mevrouw dan wel, omdat mijn stage-baas natuurlijk Nederlands is en ook een zoontje heeft die onze taal spreekt.

Binnenkort weer en ander verhaaltje voor het slapengaan.

- - - - - - - - - -



I picked? up my baggage at the Baggage claim and after I went through the final passport-check I landed in a huge mass of people. Looking from left to right I'm not seeing any familiair faces. Lots of Indonesian faces, but to me, as a western bloke,? they all look the same. Then I see a hand waving, it's my fellow student Dennis. In May and June we worked together in a project of the HAN University. While I'm shaking his hand, I notice my work-experience-boss Remko.



Time to leave the airport. When I came through the last door of the airport, I was overwhelmed by the temperature of 32 degrees celsius and the (nice) scent of Indonesia. It's the smell of the streets, and every country has it. As a western person, you don't realise that Europe (or whereever you come from) has a smell of it own. I'll come back to this later.

We are waiting in front of the airport in Jakarta. I asked where Remko parked his car or did he use a taxi. After a while his car stops in front of us and we get in the car, driving off with four people. Apparently this guy has his own private driver! While I was thinking about that luxury, I couldn't believe my eyes when I saw those skyscrapers of the Metropolis. I was explained that it is normal to hire personnel as a "rich" western person, like a housekeeper or a babysitter.? It's not a shame to have this, no, actually the communty appreciates this. Because you're not a slavedriver, but a private employer.

When I open my suitcase, I smell the Netherlands. The cities of Amsterdam to Arnhem (where I live), from The Hague (Den Haag) to Groningen. It is a scent that doesn't belong here in Southeast Asia.

While I am typing this small story, the housekeeper asks me in Indonesian if I would like a soda. I only heard the words "Mas Robin" and "Coca Cola", but I know when I say the Dutch word for "yes" they'll understund me. Also when I thank her in Dutch, she knows what I mean, because Remko is dutch and his 5 year old son speaks our language as well (also indonesian).

Soon again, I'll write another bedtime story.

?

Comments

No comments posted yet. Post a comment
Loading comments..

Other recent articles

Work and Stay Permits for Expats in Indonesia

About the long process for obtaining a stay permit in Indonesia

Going to Bali Again

Went to visit Bali two months in a row

Short break from reality

Went for a short holiday to Bali island

Archive